Palermo - Amsterdam - Nijmegen

Na het bezoek aan Cefalù zijn we naar het laatste hotel van deze reis gereden. De route schampte even aan de buitenwijken van Palermo. Daar kwamen we op een brede straat terecht zonder belijning en met links en rechts afslagen. We zijn er probleemloos doorheen gekomen en kwamen tegen half vijf aan in het hotel. Een modern gebouw in de vorm van een kasteeltje. De kamer was sober, middeleeuws? En de klink van de badkamerdeur zat niet vast. Een klusjesman is dat voor ons komen herstellen. Tot onze verbazing bleek er een prima restaurant in het hotel te zitten. De gerechten zagen er heel mooi uit en smaakten goed. Wat een tegenvaller was het ontbijt de volgende ochtend, het slechtste van de hele reis. Nadat we waren uitgecheckt zijn we naar het autoverhuurbedrijf gereden en hebben daar de huurauto ingeleverd. Op het vliegveld heb ik nog een heel duur, maar heel lekker broodje gegeten omdat het ontbijt zo slecht was.

  

Tot slot een paar foto's van de terugreis, gemaakt vanuit het vliegtuig rond het vertrek. Op de laatste foto is rechtsonder het vliegveld met de start en landingsbanen duidelijk te zien. Langs de westkust van Italië vlogen we in noordelijke richting, daarbij kwamen we onder andere over Elba, waar Napoleon voor het eerst in ballingschap heeft gezeten. Omdat hij wist te vluchten hebben ze het bij de volgende verbanning wat rigoureuzer aangepakt. Toen moest hij naar Sint-Helena een eiland dat in de Atlantische Oceaan ligt, ver van de bewoonde wereld.

Op de foto links zitten we kort voor onze tussenstop in Zürich. We hebben ontdekt dat het vliegveld in Zürich veel groter was dan we dachten. We kwamen een beetje te laat aan in Zürich en we hadden daardoor een hele korte overstaptijd voor het vliegtuig naar Amsterdam. En de vlucht naar Amsterdam bleek te vertrekken van een heel ander deel van het vliegveld. We moesten rennen om daar op tijd aan te komen. Er kwam zelfs nog iemand checken of we wel in het vliegtuig zaten. Maar het lukte, en een paar uur later zaten we weer in het vertrouwde grauwe Nederland. Maar het was weer een mooie reis geweest met veel hoogtepunten.

Cefalù

We zijn vervolgens naar het stadje Cefalù gereden aan de noordkust van Sicilië. Rond de kathedraal en enkele plekken in de buurt daarvan, wilde Arjan een paar filmlocaties van Indiana Jones and the Dial of Destiny vastleggen. Het oude centrum van Cefalù is heel toeristisch, maar ziet er wel mooi uit. De kathedraal stamt uit de twaalfde eeuw en is gebouwd tijdens de Normandische overheersing van Sicilië. Het is een prachtig gebouw.

De volgende foto is gemaakt bij de Porta Pescara, de fotograaf is te zien in een spiegel en achter de fotograaf is de zee zichtbaar. Via deze poort kom je bij een klein strandje uit.

We hebben daarna in een koele ijssalon een ijsje genomen.

Stromboli

Het laatste eiland van de Eolische archipel dat we hebben bezocht is tegelijk ook het bekendste, Stromboli. Het eiland is bekend vanwege de vulkaan die al meer dan 2000 jaar onafgebroken actief is. Eens in de zoveel jaar is er een wat grotere uitbarsting, maar meestal zijn het kleine ontploffingen die om de paar minuten plaatsvinden. Bij die ontploffingen worden kleine lavaproppen in de lucht geschoten, vaak vallen ze terug in de krater, maar soms worden ze verder weg geschoten, in zee.

In Naar het middelpunt der aarde uit 1864 van Jules Verne speelt de Stromboli een belangrijke rol. In dat boek wil de Duitse geoloog Otto Lidenbrock een tocht naar het middelpunt van de aarde maken. Volgens een oude IJslandse gecodeerde runentekst moest je daarvoor afdalen in de Snæfellsjökull. Na een serie onwaarschijnlijke avonturen komt hij bij de Stromboli weer naar boven.

Het dorpje dat je linksonder op het eiland ziet heet Ginostra, in dit dorp hebben ze pas sinds 2004 stroom en veel vervoer vind via ezels plaats, hoewel ze tegenwoordig ook elektrische karretjes hebben. De meeste inwoners wonen aan de andere kant van het eiland, De kant waar de vulkaan de minste overlast geeft.

Voor de kust van Stromboli steekt een grote rots uit het water, Strombolicchio. Deze naam betekent zoiets als het kleine Stromboli'tje. Het is het restant van een oude vulkaan die je als de voorloper van de Stromboli kunt beschouwen. Op het kaartje op de bovenaan in dit bericht, is het kleine eilandje nog net te zien in de noordoosthoek van de kaart.

We zijn aan land gegaan bij het dorpje Stromboli. In de verte zie je dan al de grote kerk van het dorp liggen.

We zijn naar de kerk gelopen omdat die op de route lag van het huis waar Ingrid Bergman en Roberto Rossellini verbleven tijdens de opnames van de film Stromboli (1950). De naam van de kerk is Chiesa di San Vincenzo Ferreri, San Vincenzo is de beschermheilige van Stromboli. Een van zijn eigenschappen is dat hij beschermd tegen vulkaanuitbarstingen. Of dat lukt op Stromboli? De mensen wonen vooral op de veilige plekken, waar de kans op schade door de vulkaanuitbarstingen klein is. Dat neemt niet weg dat de Stromboli sinds de tijd dat Vincenzo leefde, in de veertiende en vijftiende eeuw, altijd actief is geweest.

Het Bergman-Rossellini huis staat op de kaart alsof het een belangrijke attractie van het eiland is. Het is een klein huisje, met een roze voorgevel. Een kleine herinneringsbord naast de voordeur geeft aan dat ze hier verbleven.

We zijn nog even iets gaan drinken in een café waar op een groot scherm de Wimbledon finale tussen Sinner en Alcaraz aan stond. Bij 4-4 in de eerste set zijn we vertrokken om te gaan eten in een restaurant met de naam Ingrid.

We zagen nog een aankondiging hangen van de Eolie Pride die een dag eerder op Lipari was.

Restaurant Ingrid lag niet alleen dicht bij het huis van Ingrid Bergman, maar ook aan het plein bij de Chiesa di San Vincenzo Ferreri. Vanaf het plein voor de kerk had je een mooi uitzicht op zee en op de kleine Strombolicchio. En dat geldt ook voor het terras van restaurant Ingrid.

Het kaartje hieronder laat zien hoe dicht Strombolicchio bij het eiland ligt.

Aan het begin van de avond ging de boot weer vertrekken. We bleven nog een tijdje voor de kust liggen omdat de ontploffinkjes van de vulkaan 's avonds de mooiste plaatjes zouden opleveren. Bij het betreden van de boot was het een waar gevecht voor de beste plaatsen. Iedereen wilde natuurlijk buiten staan en daar was niet genoeg plaats voor zoveel mensen. We waren overigens goed uit de strijd gekomen, we stonden voor op de boot en hadden vrijwel onbelemmerd zicht op de vulkaan. De boot voer eerst in de richting van Strombolicchio dat er mooi uitzag zo kort voor zonsondergang.

De vuurtoren op het eilandje is te bereiken via een steile trap. De vuurtoren is geautomatiseerd, er hoeft dus niemand de trappen op en af te lopen. Het eilandje is een beschermd natuurgebied en je mag het zonder toestemming niet betreden.

Het verschilt per dag wat je 's avonds te zien krijgt. Op sommige dagen is er bij de ontploffingen in de krater duidelijk vuur te zien. Op andere dagen zijn het vooral rookpluimen. Op dagen met vuur is het heel mooi om bij het invallen van de avond voor de kust te liggen, op de andere dagen is het ook leuk, maar wat minder spectaculair. Dit was duidelijk zo'n minder bijzondere dag.

Nadat we een paar ontploffingen hadden gadegeslagen zette de boot koers richting Milazzo, waar we rond half elf 's avonds de haven invoeren.

Panarea

De laatste excursie van deze reis was naar de twee meest noordelijk gelegen Eolische eilanden, Panarea en Stromboli. Panarea is het oudste van de Eolische eilanden en het kleinste bewoonde eiland. Panarea en de omliggende rotseilandjes zijn de restanten van een grote vulkaan. Er is al zeker 20.000 jaar geen eruptie meer geweest in het gebied, toch is het niet helemaal rustig. In november 2002 merkten vissers en duikers een sterke gasuitstoot op, ten noorden van Panarea. Het waren vulkanische scheuren in de zeebodem die plotseling actief werden. In 2025 lijkt het rustig en worden er dagelijks massa's toeristen op het eiland uitgeladen.

We bleken op precies dezelfde boot te zitten als een dag eerder toen we naar Lipari en Vulcano gingen, ook de gids was dezelfde.

Toen we aankwamen op Panarea ging de gids meteen aan een wandeling over het eiland beginnen. We hadden geen idee waar dat toe zou lijden. Al snel stopte ze bij een huis waar blijkbaar de plaatselijk dokter was gehuisvest, er stond ook een kleine ambulance, een beetje formaat poppendokter. Een stukje verderop bleek een hotel in het dorpje een toevluchtsoord voor beroemde mensen te zijn. We hadden een sterk vermoeden dat het niet meer beter zou worden en zijn afgehaakt. We zijn bij het haventje wat gaan drinken. We zaten voor een ventilator en zijn daar gebleven tot de boot richting Stromboli vertrok. In het haventje van Panarea zwommen honderden kleine visjes.

Voor de kust van Panarea steekt een rots uit het water met de naam Dattilo. Het is een overblijfsel van de oude Panarea-vulkaan.

Tussen Panarea en Stromboli liggen nog een paar eilandjes, boven zie je een wat groter eiland, Isola di Basiluzzo. Links daarvan steekt nog een rots uit het water, die heet Scoglio Spinazzola.

Hieronder is de Scoglio Spinazzola ook te zien. Op onze tocht naar Stromboli kwamen we nog heel dicht bij deze eilandjes. Net als de Dattilo rots zijn dit restanten van de oude Panarea-vulkaan, ze liggen een flink eind uit de kust van Panarea, dit geeft aan hoe enorm groot deze vulkaan en het eiland ooit geweest zijn.

Scoglio Spinazzola en Basiluzzo zijn van veraf kleine onbeduidende eilandjes. Kom je dichterbij, dan zijn het toch nog best wel imposante rotsformaties. Door de enorme drukte op de overvolle boot was het lastig om dit goed op de foto te zetten.

Bij Basiluzzo hebben we een zeegrot op de foto gezet, deze was veel te klein om met de boot te verkennen.