Stromboli

Het laatste eiland van de Eolische archipel dat we hebben bezocht is tegelijk ook het bekendste, Stromboli. Het eiland is bekend vanwege de vulkaan die al meer dan 2000 jaar onafgebroken actief is. Eens in de zoveel jaar is er een wat grotere uitbarsting, maar meestal zijn het kleine ontploffingen die om de paar minuten plaatsvinden. Bij die ontploffingen worden kleine lavaproppen in de lucht geschoten, vaak vallen ze terug in de krater, maar soms worden ze verder weg geschoten, in zee.

In Naar het middelpunt der aarde uit 1864 van Jules Verne speelt de Stromboli een belangrijke rol. In dat boek wil de Duitse geoloog Otto Lidenbrock een tocht naar het middelpunt van de aarde maken. Volgens een oude IJslandse gecodeerde runentekst moest je daarvoor afdalen in de Snæfellsjökull. Na een serie onwaarschijnlijke avonturen komt hij bij de Stromboli weer naar boven.

Het dorpje dat je linksonder op het eiland ziet heet Ginostra, in dit dorp hebben ze pas sinds 2004 stroom en veel vervoer vind via ezels plaats, hoewel ze tegenwoordig ook elektrische karretjes hebben. De meeste inwoners wonen aan de andere kant van het eiland, De kant waar de vulkaan de minste overlast geeft.

Voor de kust van Stromboli steekt een grote rots uit het water, Strombolicchio. Deze naam betekent zoiets als het kleine Stromboli'tje. Het is het restant van een oude vulkaan die je als de voorloper van de Stromboli kunt beschouwen. Op het kaartje op de bovenaan in dit bericht, is het kleine eilandje nog net te zien in de noordoosthoek van de kaart.

We zijn aan land gegaan bij het dorpje Stromboli. In de verte zie je dan al de grote kerk van het dorp liggen.

We zijn naar de kerk gelopen omdat die op de route lag van het huis waar Ingrid Bergman en Roberto Rossellini verbleven tijdens de opnames van de film Stromboli (1950). De naam van de kerk is Chiesa di San Vincenzo Ferreri, San Vincenzo is de beschermheilige van Stromboli. Een van zijn eigenschappen is dat hij beschermd tegen vulkaanuitbarstingen. Of dat lukt op Stromboli? De mensen wonen vooral op de veilige plekken, waar de kans op schade door de vulkaanuitbarstingen klein is. Dat neemt niet weg dat de Stromboli sinds de tijd dat Vincenzo leefde, in de veertiende en vijftiende eeuw, altijd actief is geweest.

Het Bergman-Rossellini huis staat op de kaart alsof het een belangrijke attractie van het eiland is. Het is een klein huisje, met een roze voorgevel. Een kleine herinneringsbord naast de voordeur geeft aan dat ze hier verbleven.

We zijn nog even iets gaan drinken in een café waar op een groot scherm de Wimbledon finale tussen Sinner en Alcaraz aan stond. Bij 4-4 in de eerste set zijn we vertrokken om te gaan eten in een restaurant met de naam Ingrid.

We zagen nog een aankondiging hangen van de Eolie Pride die een dag eerder op Lipari was.

Restaurant Ingrid lag niet alleen dicht bij het huis van Ingrid Bergman, maar ook aan het plein bij de Chiesa di San Vincenzo Ferreri. Vanaf het plein voor de kerk had je een mooi uitzicht op zee en op de kleine Strombolicchio. En dat geldt ook voor het terras van restaurant Ingrid.

Het kaartje hieronder laat zien hoe dicht Strombolicchio bij het eiland ligt.

Aan het begin van de avond ging de boot weer vertrekken. We bleven nog een tijdje voor de kust liggen omdat de ontploffinkjes van de vulkaan 's avonds de mooiste plaatjes zouden opleveren. Bij het betreden van de boot was het een waar gevecht voor de beste plaatsen. Iedereen wilde natuurlijk buiten staan en daar was niet genoeg plaats voor zoveel mensen. We waren overigens goed uit de strijd gekomen, we stonden voor op de boot en hadden vrijwel onbelemmerd zicht op de vulkaan. De boot voer eerst in de richting van Strombolicchio dat er mooi uitzag zo kort voor zonsondergang.

De vuurtoren op het eilandje is te bereiken via een steile trap. De vuurtoren is geautomatiseerd, er hoeft dus niemand de trappen op en af te lopen. Het eilandje is een beschermd natuurgebied en je mag het zonder toestemming niet betreden.

Het verschilt per dag wat je 's avonds te zien krijgt. Op sommige dagen is er bij de ontploffingen in de krater duidelijk vuur te zien. Op andere dagen zijn het vooral rookpluimen. Op dagen met vuur is het heel mooi om bij het invallen van de avond voor de kust te liggen, op de andere dagen is het ook leuk, maar wat minder spectaculair. Dit was duidelijk zo'n minder bijzondere dag.

Nadat we een paar ontploffingen hadden gadegeslagen zette de boot koers richting Milazzo, waar we rond half elf 's avonds de haven invoeren.

Lipari

De eerste tussenstop was op Lipari, net als alle andere eilanden van de groep heeft Lipari een Vulkanische oorsprong. De laatste vulkaanuitbarsting op het eiland was ongeveer 2500 jaar geleden. Dat lijkt lang geleden, maar voor vulkaanbegrippen valt dat wel mee. De vulkaan wordt als slapend beschouwd. Op het eiland hebben we een tour gedaan waarbij we op vijf plekken zijn geweest. Vanaf deze plekken hebben we alle eilanden van de groep gezien.

Het haventje waar we aankwamen heet Marina Corta en ligt in het grootste stadje van het eiland, dat ook Lipari heet. De haven waar de grote veerboten aankomen ligt een stukje noordelijker. De vrouw bij wie we de tour op het eiland hadden geboekt en betaald stond bij een busje en noemde een paar namen van mensen die zich hadden aangemeld. Toen we vooraan stonden liep ze naar een ander busje en begon daar namen op te noemen. We zijn maar gewoon ingestapt in het eerste busje. De beenruimte was eigenlijk alleen geschikt voor peuters van 2 of 3 jaar. Elke keer als het innig verliefde homostel voor ons bewoog kregen we een dreun op onze knieën van de bewegende stoelen.

De eerste plaats waar het busje stopte was in het zuidoosten van Lipari. Je had hier uitzicht op een baai en op de vulkaan van Vulcano. De gids deed ook haar best om wat weetjes over de eilanden en hun vulkanische achtergrond te spuien. Ze had duidelijk wat dingetjes geleerd, maar zich niet echt verdiept in het geheel. Ze noemde Etna de hoogste vulkaan van Europa. Dat ligt er maar aan hoe je dat definieert. De Elbroes in Rusland is een vulkaan die ruim 2000 meter hoger is dan de Etna, het is wel al bijna tweeduizend jaar geleden dat de Elbroes een eruptie kende. Ook El Teide op het Spaanse eiland Tenerife is een stuk hoger, maar Tenerife ligt voor de kust van Marokko en de Teide wordt daarom niet altijd meegeteld bij de Europese vulkanen.

In de baai waar we uitzicht op hadden zie je rechts een hoge rots uit het water steken, de Pietra Lunga, ofwel de Lange Steen. Het boogje dat je in de rotsen ziet heet de Arco degli angeli, de Boog van de Engelen. Bij dit uitkijkpunt stonden een heleboel vijgcactussen.

Hieronder is het eiland Salina te zien. Ook dit eiland heeft een vulkanisch verleden. Daarvoor moeten we wel een flink eind terug in de tijd, zo'n 13.000 jaar. Salina is na Lipari het grootste eiland van de archipel.

Bij het uitkijkpunt waar we naar Salina keken zagen we in de verte nog twee kleine eilanden van de Eolische archipel liggen, links Alicudi en rechts Filicudi. Dit zijn de meest westelijk gelegen eilanden uit deze groep. Beide vulkanen zijn al tienduizenden jaren niet meer actief geweest.

Op de volgende foto zie je het uitzicht bij een oude puimsteengroeve. Puimsteen is een poreus vulkanische gesteente dat van oudsher tal van toepassingen kent in de bouw, maar ook in de cosmetica. In 2000 kregen de Eolische eilanden de status van UNESCO-Werelderfgoed. Een paar jaar later is het winnen van puimsteen gestopt omdat de UNESCO status in gevaar kon komen als men het landschap nog langer zou beschadigen door mijnbouw.

De Eolische archipel telt zeven bewoonde eilanden en vanaf Lipari zijn de andere zes eilanden allemaal te zien. Hierboven zagen we al Vulcano, Salina, Filicudi en Alicudi. Als laatste kregen we zicht op Panarea en Stromboli, die beiden ten noordoosten van Lipari liggen. Boven Stromboli is vrijwel altijd een rookpluimpje te zien. Er zijn voortdurend kleine explosies in de topkrater van deze vulkaan.

Langs de weg zagen we veel bloeiende oleander. Het waren rode bloemen, de kleur kan ook anders zijn.

Vanaf het laatste uitkijkpunt konden we het dorp Canneto zien liggen. Dat toeristendorp ligt net ten noorden van Lipari-stad. Veel bootjes en zelfs een trampoline waren hier in zee te zien. In de verte stak de grote vulkaan van Vulcano boven de heuvels uit.

Na afloop hebben we nog wat gedronken op een terras waar een lhbtiq-vlag wapperde. We gokten dat de besnorde serveerster ook tot de doelgroep behoorde. Die avond bleek op Lipari de Eolische Pride te zijn, blijkbaar voor de eerste keer. Dat feest hebben we gemist want we moesten naar de boot om naar het volgende eiland te gaan, Vulcano.

In de haven stond een beeld van Bartolomeüs, de belangrijkste kerk van het eiland is ook naar hem vernoemd. Er wordt beweerd dat er relieken van Bartolomeüs zijn te vinden in de kathedraal van Lipari. Maar volgens andere bronnen zijn die relieken naar Benevento gebracht.

Na het vertrek uit Lipari voer de boot, via de zeestraat tussen Lipari en Vulcano, naar de baai die we eerder vanaf het eiland al hadden gezien. De Arco degli Angeli, de Boog van de Engelen hadden we al vanaf het uitkijkpunt gezien, nu kwam de boot er vlakbij en zagen we dezelfde engelenboog vanaf het water.

De boot is ook nog rond de Pietra Lunga gevaren op de achtergrond is ook de kleinere Pietra Menalda te zien. In de verte zie je ook nog het eiland Filicudi.

Als je om de Pietra Lunga heen vaart, lijkt de vorm steeds te veranderen. Vanaf het juiste punt zie je zelfs dat er een klein boogje is ontstaan.

Tot slot een foto waarbij je op de achtergrond het eiland Vulcano ziet.

Eolische eilanden

Dit is een eilandengroep ten noorden van Sicilië en alle eilanden hebben een vulkanische oorsprong. Sommige eilanden zijn nog steeds actief. We hebben hier twee dagen voor uitgetrokken. Op de eerste dag hebben we een excursie gedaan naar Lipari en Vulcano. De tweede dag zijn we op Panarea en Stromboli geweest. Bij een kantoortje moesten we onze vouchers inwisselen voor papieren instapkaarten. Hoewel we ruim op tijd waren zat de boot al flink vol. Het bleek een excursie van het type zo snel mogelijk veel geld incasseren. Hoewel ze adverteerden met Engels- en Duitstalige reisbegeleiding, bleek de mevrouw die verantwoordelijk was voor de uitleg, beide talen slechts beperkt te beheersen. Het instappen ging ook redelijk chaotisch. Toen we vooraan stonden kwam er een groep jongelui en die kregen om de een of andere duistere reden voorrang. De boot zat hutjemutje vol en je moet er echt niet aan denken wat er gebeurt als er iets fout gaat. Hieronder zie je twee foto's kort na het vertrek uit Milazzo.

Op een landtong ligt het Castello di Milazzo.

Het was niet zo belangrijk waar je bij het instappen had plaatsgenomen, je kon tijdens her varen gewoon rondlopen en in alle richtingen van het uitzicht genieten. In de verte waren al snel de rookpluimen boven de actieve Stromboli vulkaan te zien, maar die moet nog een dagje wachten.

Lipari en Vulcano zijn de eilanden die het dichtst bij de kust liggen. Als je vertrekt vanuit Milazzo komen ze al snel in zicht. hieronder zie je eerst Vulcano en daaronder Lipari, het grootste eiland van de groep.